ชีวิตที่อยู่ในอุดมคติ อยู่ในความเพ้อฝัน มันไม่มีอยู่จริง
มนุษย์เราไม่มีความสมบูรณ์พร้อมในทุกสิ่ง
ไม่มีความสามารถที่จะก้าวไปสู่ความเพ้อฝันอันสมบูรณ์แบบ
ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของมนุษย์
เราไม่ใช่พระเจ้า ไม่ใช่ผู้ครอบครองผืนแผ่นดิน พื้นสมุทร และฟากฟ้า
ความใฝ่ฝันของเราเป็นเพียงความทะเยอทะยาน
เป็นความพิกลพิการทางจิตใจ
ที่ใฝ่หาสิ่งใดมาทดแทนส่วนที่ขาดหาย
สิ่งที่ขาดหายอยู่ในรูปของอดีตของสิ่งที่เคยมี
เคยเป็น
เราไม่อาจรักษาความมี ความเป็นในสิ่งที่ปรารถนาได้ตลอดกาล
และเราไม่อาจยอมรับความสูญเสีย
ความเปลี่ยนแปลงของสิ่งอันปรารถนา
เราไม่อาจหลุดพ้นจากวงเวียนแห่งความทุกข์ได้เลย
ไม่เคยมีชีวิตใดที่สุขอยู่ในสุขได้ตลอดกาล
เราสุขในทุกข์ที่เราเป็น เราทุกข์ในสุขที่เราไม่เป็น
เรามีความรู้อันบกพร่อง
ยังไม่อาจโงหัวมาจากโลกอันหลอกลวง
ยังไม่อาจหาทางออกจากกรงขังวิญญาณ
ยังส่องกระจกเห็นภาพมายา
เห็นการปรุงแต่งอันเหลวไหล
ยังเห็นเงาหลอกหลอน เห็นการลุ่มหลงในความปลอม
ชีวิตที่เป็นอยู่คือความเพ้อฝัน
และมันไม่อาจให้เราสุขได้อย่างแท้จริง
กระจกมายาแห่งความสุขที่ส่องสะท้อนใบหน้าคนหลอกลวง
เรายังยินดีที่จะเป็นคนในนั้น
