ที่ว่างในถาดอาหาร

ชาวญี่ปุ่นมีนิสัยการรับประทานอาหารที่น่ารักอย่างหนึ่งคือ ทานอาหารจนรู้สึกอิ่มไป 80 เปอร์เซ็นต์ 

นั่นมันหมายความว่ายังไง ก็คือ ใส่อาหารลงไปในกระเพาะจนเกือบเต็มเว้นที่ว่างไว้ 20 เปอร์เซ็นต์ ในกระเพาะอาหาร   อีกทั้งการใช้ตะเกียบในการรับประทานอย่างประณีต  กว่าอาหารจะเข้าปากได้แต่ละคำ  และยังเข้าไปได้ทีละคำๆเล็กๆ   มันยอดเยี่ยมตรงไหนรู้ไหม  ยิ่งทานช้า  นอกจากจะทำให้เราอิ่มเร็ว  

ยังทำให้ระบบการย่อยของเราทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น  ถ้าเปรียบเทียบกับเครื่องซักผ้า 

หากเราใส่ผ้าสกปรกไปเต็มเอียด  เครื่องย่อมทำความสะอาดผ้าได้ไม่ดีเท่ากับที่เราใส่ผ้าลงไปจนเกือบเต็ม  

แค่เกือบเท่านั้น  แต่เกิดการเปลี่ยนแปลงที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด  วัฒนธรรมการกินที่อ่อนช้อยนี้  

เรียกว่า ฮะระฮะชิบุ  

- ฮะระฮะชิบุ  วัฒนธรรมการกินของญี่ปุ่น -

ไม่ใช่แต่ญี่ปุ่นเท่านั้นที่มีวัฒนธรรมการกินแบบแปลกๆ ยังมีแนวคิดที่คล้ายคลึงกันในชาวอินเดีย เรียกว่า  

มิตาหาระ ซึ่งให้เหลือพื้นที่ว่างหนึ่งในสี่ส่วนของกระเพาะอาหาร  สำหรับการรับประทานอาหารในแต่ละมื้อ

จะถามคำถามนี้ได้ไหม? ความอิ่มมันสำคัญอย่างไรกับเรา?

“เราต้องการเติมเต็มชีวิตในส่วนที่ขาดหายไป  เราต้องการเติมอะไรบางอย่างอยู่เสมอ”  คำกล่าวนั้นจริงหรือเปล่า?

เรากินอาหารเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน  แต่จะมีใครเฝ้าสังเกตพฤติกรรมการกินอาหารของตัวเราเองบ้างหรือเปล่า  เคยสงสัยไหมว่า ในแต่ละมื้อ  เรากินข้าว(และกับข้าว)ไปกี่คำ  คำหนึ่งเคี้ยวไปกี่ครั้ง  มันเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนเกินไปใช่ไหม  เกินกว่าที่เราจะต้องมานั่งสังเกต  แต่สิ่งที่เราแทบไม่ต้องเฝ้าสังเกตเลยคือ หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ  เรามีปฏิกิริยาอย่างไร 

อ๊ะ! บางคนแทบลุกจากเก้าอี้ไม่ไหว  โหยหาที่นอนอันอ่อนนุ่ม   บางคนรู้สึกฮึกเหิม  มีพละกำลังวังชาปานโคถึกหรือจะเทียบ  บางคนเรอ ตดอย่างหมดสิ้นทุกข์ใดในชีวิน  เราเองก็คงไม่ต่างจากคนเหล่านั้น

เราเติมอาหารไปจนเต็มกาย  กายของเราหรือจะอยากเคลื่อนไหวให้หนักหนา  ขอพักก่อน  ออมแรงไว้ย่อยสุกร มัจฉา  กิจการงานเลิกรา  เพราะกายแข็งข้อต่องานอื่น  จดจำไว้หลังอาหาร  งานคือย่อย  อาหารอร่อยก็ต้องย่อยไม่เหลือดี  หากซัดเยอะกรรมซ้อน  ย้อนผลกรรม ชักนำให้ยุ่งยากชักช้าเป็นการใหญ่  
เหตุที่สุกรมากมี  งานล้นมือ  กว่าจะย่อยเสร็จ  กว่าจะย่อยหมด  ก็หมดแรงกายไปนับโข  หากเร่งรีบกิจใดคั่นเวลางาน  งานล่าช้าเผลอๆอาจย่อยไม่หมดงาน

กินอิ่มเสียจนรู้สึกเต็มที่กับชีวิต 

หมดสิ้นภาระหน้าที่ทุกสิ่งสรรพ 

ขอเพียงขยับกายเอนลงเตียงหนา   

ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดจะประสงค์  เพื่ออยู่ยงอีกต่อไป 

จบลงแล้ว บริบูรณ์แล้ว  ขอลาไปสู่สุขาวดีบนที่นอน

พบกันครั้งต่อไป