อะไรคือสิ่งที่เรากลัวที่สุดในตอนนี้
ถ้าหามันเจอ จะรู้ว่าเรากำลังเผชิญอยู่กับอะไร
บ่อยครั้งที่ใจเดินออกไปไม่มองข้างทาง
หยดน้ำตา อยู่กับการไม่มีค่า
ฉันเดินหลงทางอยู่กลางผู้คนสับสนวุ่นวาย
หันไปหาเธอไม่เจอผู้ใด
เมื่อเธอมาจากฉันไป
โอ.........................อยู่ๆดีก็นึกถึงเพลงนี้
พอเปิดฟัง มันช่างตรงกับใจในตอนนี้
ใจสั่นระริกระรี้ เมื่อได้ยินถ้อยคำอันกระแทกกระทั้นจิตใจ
ขาดเธอ เออเฮอเฮออออออออออออออ
โอย เจ็บ อย่างสรรหาคำใดยากจะอธิบาย
ทำไมความกลัวของเรา มันอยู่ที่การขาดคนๆหนึ่งไป
ทำไมคนๆนั้นถึงมาอยู่เป็นเนื้องอกในใจเรา
สิ่งที่เรากลัวจริงๆมันคืออะไรกันแน่
กลัวว่าจะไม่มีเขาอีกต่อไป กลัวว่าเราจะอยู่ไม่ได้
ถ้าไม่มีเขา
กลัวว่ามันจะไม่คุ้มค่ากับสิ่งที่เราทุ่มเทให้กับเขา
มันก็ผิดตั้งแต่ที่เราคาดหวังอะไรจากเขาแล้วล่ะ
ทำไมล่ะ ทำไมเราจะต้องคาดหวังอะไรมากเกินไปด้วย
เราไม่สามารถควบคุมการกระทำของคนอื่น
เราไม่สามารถบังคับให้ใครมารักมาแคร์เราได้
แต่เราก็ยังคาดหวังว่าจะทำได้
ทำไมเราไม่เลิกหวังในสิ่งที่เห็นท่าจะยาก
ทำไมเราจะต้องกลายเป็นคนไร้ค่าในสายตาของใคร
ทำไมเราจะต้องเสมือนไร้ตัวตนในชีวิตของเขา
ทำไมเราจะต้องหน้าด้านอยู่
ทำไมเราจะต้องไม่เข็ดกับความเจ็บปวดจากเขา
หรือจากสิ่งที่เราคิดเกี่ยวกับเขา
เรารู้ว่าเขาไม่ใช่คนผิด
เราผิดที่คิดให้ใจมันเจ็บไปเอง
ทำไมไม่สงสารใจตัวเอง ทำไมไปแคร์แต่ใจคนอื่น
ทำไมรักคนอื่นมากกว่าตัวเอง ทำไมรักไม่เป็น
เฮ้อออ ตัวเองจะไปคาดหวังคนอื่นได้ยังไง
ขนาดตัวเองยังคาดหวังอะไรตัวเองได้ยาก
อะไรมันจะไปจริงอย่างที่ใจคนต้องการ
ในโลกนี้ มันไม่มีทางหาได้
