ภาวะเบลอ เบลอ หลังงานเลิก (ภาคแรก)
ความคิดมาตกกระทบ เมื่อวาระสุดท้ายของงาน งานหนึ่งสิ้นสุดลง
แน่นอนว่า มีทั้งความคิดดี ดี และความคิดร้าย ร้าย
ยานพาหนะที่รวดเร็ว สะดวก และง่าย
เหมาะสมกับคนง่ายๆ
สถานที่ที่วิ่งไปพร้อมกับความคิด
ที่สำคัญ ใจร้อน แต่เดินช้า
ความคิดมันพุ่งปรี๊ดปร๊าดไปไหนต่อไหน
บทจะดี ก็ดี บทจะร้าย ก็ร้าย
ถ้าช่วงไหน เราหน้าดำคร่ำเครียด
เราก็จะเครียด เครียด เครียดจนถึงที่สุด
และถ้าหน้าชื่นตาบาน
ก็ดั่งดอกไม้ผลิบาน ไม่รู้โรยไม่รู้รา
อะไรจะแช่มชื่นปานนั้น
ช่วงนี้ เราไม่คิดจะทำไร นอกจากการตามหาอินสไปเรชั่น
ความคิดนี้ มาจากหนังเรื่องหนึ่ง ไม่รู้เรื่องอะไร
เพราะเราไม่ได้ตั้งใจดู เป็นหนังช่องของทรู
น้าเราเปิดดูอยู่ เราแค่บังเอิญเสียบมา เพราะนั่งรอเล่นคอมต่อจากพี่
ได้ดูฉากหนึ่ง ก็ไม่ถึงกับประทับใจ
แต่เค้าเรียกว่า ติดอยู่ในมโนสำนึกเลยมากกว่า
ไม่ได้ซาบซึ้ง ไม่ได้คมกริบอะไรนัก
ชายหนุ่มคนหนึ่ง ได้รับเชิญไปงานน้ำชากับปธน.อเมริกา
เขาเป็นกัปตันทีมเบสบอล ที่ในอนาคตอันใกล้จะนำทีมไปชิงแชมป์โลก
หน้าตาเขาดูซื่อบื่อ และดูบึ้งตึง เหมือนตำรวจ
ส่วนปธนนั้น เป็นชายแก่เชื้อสายอาฟริกัน
แต่แกดูเป็นคนอารมณ์ดี อบอุ่นและผ่านชีวิตมาโชกโชน
ทั้งสองคุยอะไรกัน
(เราไม่ได้ตั้งใจฟังหรอกนะ อาจจะมีการแต่งเสริมเอาจากความเลื่อนลางนะ
ยังไงก็ขออภัย ณที่นี้)
ตอนแรกเขาพูดถึง "ความเป็นผู้นำ" โยงเข้ากับ "การทำงานเป็นทีม"
ปธน //นายทำยังไง ถึงนำลูกทีมไปคว้าชัยชนะได้อย่างยอดเยี่ยม ?//
กัปตัน //ผมให้ลูกทีมนั่งสงบนิ่ง ก่อนการแข่งขัน แล้วเปิดเพลงให้พวกเขาฟัง เพลงโปรดของผม//
หลังจากนั้น เราก็พยายามตั้งใจฟังโดยไม่ดูซับ
ได้ยินคำว่า อินสไปเรชั่นๆอยู่บ่อยมาก
จนรู้สึกเหมือนว่า มันถูกกอกลงไปในรูหู
และกล่อมเกลาให้เราทำตามคำสั่ง
//จงสร้างอินสไปเรชั่น -- หลังจากที่ได้เกิดอินสไปเรชั่นจากหนัง
นิยาย เพลง ฯลฯ ของใครก็ตาม
ก็จงทำให้มันเกิดขึ้น ทำให้อินสไปเรชั่นที่เป็นของเราเองจริงๆเกิดขึ้น//
จริงๆก็เข้าข่าย เมค มี พราวด์
แต่เราเชื่อว่า เราจะสร้างอินสไปเรชั่นให้กับตัวเองและกับผู้คนที่ไม่ใช่ตัวเรา
อินสไปเรชั่น มันมีความหมายมาก
มันทำให้การล้มของเรา ความพ่ายแพ้ของเรามีค่า และยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้
เราชนะ จากความพ่ายแพ้
เราจึงวางแผน และเริ่มปฏิบัติการสร้างอินสไปเรชั่นของตัวเอง
ในหัวน่ะ คิดอะไรไปไกลแล้ว แต่ขาไม่เคยก้าวออกมาจากที่จองจำ
to be continued
(โปรดติดตามภาคต่อไป)
